guravayanam

చూసే కళ్లకు మనసుంటే


 
రాత్రి పదయింది.
ఆరుబయట గార్డెన్‌లో నా పడకకుర్చీలో ఒదిగిపోయాను. పైన పిండి వెన్నెల – చల్లటి గాలి.. చుట్టూ నిశ్శబ్దం. ప్రపంచమంతా  నిద్దరపోతోంది. మై ఔర్ మేరీ తన్‌హాయీ.. చాయాగీత్మొదలైంది వివిధభారతిలో.
ఏక్ తేరా సుందర్ ముఖ్‌డా – ఏక్ తేరా ప్యార్‌సే బరా దిల్ మిల్నా ముష్కిల్‘ – రఫీ గుండెల్లోంచి తీసి తేనెలో అద్ది, అది చాలదన్నట్లు మరింత ప్రేమపాకంలో ముంచి  – గోముగా ఒక్కో చరణం విసురుతున్నాడు – నాలాంటి రొమాంటిసిస్ట్‌ల కోసం.
రఫీ పాటలు ఆనందించడానికి హిందీ రానక్కర్లేదు. కానీ కొంచెం  హిందీ, కొంచెం ఉర్దూ అర్ధమై – ఆ పాటల్లో సాహిత్యం అర్ధమైతే – ఆ అనుభూతి అనిర్వచనీయం. మెడికల్ కాలేజీ రోజుల్నుంచీ రాత్రి 10 గంటలకు చాయాగీత్ వినడం అలవాటు. అబ్బా! నువ్వు అంత హిందీ, ఉర్దూ పండిట్‌వా?’ అని అనుమానిస్తున్నరని తెలుసు నాకు. ఆ రోజుల్లో సంగీత మాధుర్యమే గ్రోలేవాడ్ని.. ఒక్క మాటక్కూడా అర్ధం తెలీకుండానే..తర్వాత తర్వాత – పూణేలో, డిల్లీలో బతకడం వల్ల కొన్ని హిందీ మాటలు, భవానీతో లవ్‌లో పడిపోయి ఆమె జబ్ చలీ ఠండీ హవా, తబ్ ఉఠీ కాలీ ఘటా తుం యాద్ ఆతీ హైఅని లెటర్ రాస్తే – అది అర్ధం కాక, గిరి అనే ఓ హిందీ గురువు దగ్గర అర్ధం చెప్పించుకుని, మరికొన్ని మాటలు ఉర్దూ గజల్స్ ట్రాన్స్‌లేటెడ్ ఇన్‌టు ఇంగ్లీష్బుక్ కొనుక్కుని, ఈ మధ్యకాలంలో ఇంటర్నెట్ బ్లాగ్‌ల పుణ్యమా అని – ఇంకా మరికొన్ని మాటలు నేర్చుకున్నాను. ఇపుడు రఫీ అలా అమృతధారని వదులుతుంటే – సంగీతం, సాహిత్యం రెండింటినీ మమేకం చేసుకుని – పూర్తి అనుభూతిని జుర్రుకుంటున్నాను.
ఇంట్లో ఉంటే రాత్రి పదయిందంటే చాలు -చెవులు, మనస్సు ఎటో వెళ్లిపోతాయి. మా ఆవిడ మామూలుగానే 8 గంటలకల్లా ఆవలింతలూ, 9 కల్లా అప్పగింతలు (గుడ్‌నైట్) పెట్టేస్తుంటుంది. ఒకవేళ ఆరోగ్యం మరీ బాగుండి పదింటిదాకా మేలుకున్నా – నన్ను డిస్టర్బ్ చేయకుండా నా మానాన నన్ను పాటలకి వదిలేస్తుంది. ఈ కొత్త ఇల్లు ఊరికి అంత దూరంగా కట్టుకున్నాడే ఈ పిచ్చివాడు అని నన్ను చాలామంది తేడామనిషి కింద లెక్కెట్టేశారు. కానీ ఇక్కడ రాత్రి పదింటికి – ఆ స్వచ్చమైన మలయమారుతం, ఆ నిశ్శబ్దం, చుట్టూ చెట్లూ, కొండలూ – నాలాంటి ప్రకృతి పిపాసిని ఎక్కడికో – ఎవరికీ అర్ధం కాని, కనపడని భావుకతా లోకాలకి తీసుకెళ్తాయని ఎవరికి తెలుసు?
చాయాగీత్ అరగంటే. పక్క స్టేషన్‌కి మారాను. ఆ పాత మధురాలుఅని పాత తెలుగు పాటలొస్తున్నాయి. జగమే మారినది మధురముగా ఈవేళఅని ఘంటసాల స్వర గంగాప్రవాహం చుట్టుముట్టేసింది. ఆ సమయానికి, ఆ వెన్నెలకి, ఆ చల్లగాలికి – సరైన పాట కదా! జీవితమంతా చిత్రమైన పులకింతఅన్న చరణం గుండె లోతుల్ని స్పృశించి, పరవశింపజేసింది. నిజమే కదా.. ఎప్పుడూ అది లేదు – ఇది లేదుఅని ఏడుస్తూ ఈడుస్తుంటాం. దాని బదులు – మా మిత్రులన్నట్లు లైఫ్ ఈజ్ రొమాన్స్అనుకుంటే ఎంత హాయి! నా మటుకు నేను  దేవుడికి ప్రతి నిమిషమూ థాంక్స్ చెప్తుంటాను.- చుట్టుపక్కన ఉన్న అందాల్ని ఆనందించే మనసిచ్చినందుకు.
తెలుగుపాట – కవి ఎవరో గుర్తులేదు – ఎటు చూసినా అందమే – ఎటు చూసినా ఆనందమే – చూసే కనులకు మనసుంటే – ఆ మనసుకు కూడా కళ్లుంటేఅలానే నాకు చిన్నవాటిలో గొప్ప అందం కనపడ్తుంది. ఉదాహరణకి – ఓ చలికాలం ఉదయం మా ఇంటి తోటలో రెల్లుగడ్డి అంచుల మీద ఓ చిన్నపిట్ట ఉయ్యాల ఊగడం – మనసులో ఎంత ఆనందాన్ని నింపిందో చెప్పలేను. ఆ బుజ్జిపిట్టకు ఎవ్వరు నేర్పారో – రెల్లుగడ్డి చివర్న కూచుంటుంది. దాని బరువుకి ఆ గడ్డిపరక కిందదాకా వంగిపోతుంది. ఇక నేలను తాకుతుందనగా పిట్ట తుర్రుమని ఎగిరిఫోతుంది. మళ్లీ రెల్లుగడ్డి నిటారుగా అవగానే పిట్టకథ మొదలు. అలా – ఎన్నిసార్లు ఉయ్యాల ఊగిందో. ఈసారెపుడైనా గమనించండి. ఆనందంతో మీ గుండె నిండకపోతే నన్నడగండి.
అలానే అక్వేరియంలో చేపల్ని చూస్తూ గంటలు గడిపేయగలను – హాస్పిటల్‌లో నా రూంలో కాసింత నిశితంగా చూస్తే – అర్ధమైపోతుంది. చేపల్లో కూడా మనుషుల మాదిరిగా రకరకాలని. కొన్ని బద్ధకంగా ఒళ్లు విరుచుకుంటూ మూలనుంటాయి. కొన్ని – చైతన్యం మా సొత్తుఅని గ్రూప్ సాంగ్ పాడుతున్నట్లు చెంగు చెంగున ఎగురుతుంటాయి. కొన్ని చిలిపి చేపలు – వేరేవాళ్ల మూతిలో మూతి పెట్టి సరసాలాడుతుంటాయి. అందుకనే ఓ కవి అన్నాడు – ఎంతో రసికుడు దేవుడుఅని. ఇన్ని అందాల్ని, ఇన్ని రంగుల్ని – ఇన్ని సొగసుల్ని, ఇన్ని సోయగాల్ని ఇచ్చాడు. ఆనందించడం చాతకాకపొతే మన ఖర్మ. ఈ పిట్టలు, చేపలు కూడా అక్కర్లేదు డెందం నిండా ఆనందం నింపడానికి. ఓ చలికాలం పొగమంచు ఆవరించిన తరుణాన – సూర్యోదయం తిలకించండి చాలు.. అద్భుతం!
మా గురువుగారు సీతారామశాస్త్రిగారు రాసినట్లు – ఎవరైనా ఎపుడైనా సరిగా గమనించారా/ చలి చెర అసలు ఎపుడు వదిలిందో /అణువణువు మురిసేలా చిగురాశలు మెరిసేలా తొలి శకునం ఎపుడు ఎదురయిందో‘..
కాబట్టి నేనేమంటున్నానంటే – అందాన్ని ఆస్వాదించాలన్నా, ఆనందాన్ని గ్రోలాలన్నా, కోట్లుండక్కర్లేదు, సూట్లుండక్కర్లేదు. అలానే స్విట్జర్లాండ్ వెళ్లనక్కర్లేదు. న్యూజిలాండ్ వెళ్లనక్కర్లేదు -ఓ పున్నమి వెన్నెల, ఓ పిల్లగాలి, ఓ పిట్టకథ, ఓ రఫీ పాట – చాలు చూసే కళ్లకు మనసుంటే..